Iemand die spreekwoordelijk zijn klompen heeft weggezet, is overleden. Deze klompen staan hier niet voor niets. Wie was de man die ze heeft gedragen? Waar zijn ze geweest? Ze roepen vragen op bij voorbijgangers en herinneringen bij nabestaanden. Een persoonlijk item staat voor het leven dat iemand heeft geleefd, terwijl een gedenksteen refereert aan iemands dood. Waar je graven gemakkelijk voorbij loopt zonder er een speciaal gevoel bij te krijgen, nemen deze klompen je mee naar het verhaal van de vader van fotograaf en beeldhouwer Marius Boender.

“De klompen van mijn vader waren speciaal en dat vertelde hij aan iedereen die het horen wilde. In een boeren omgeving was een klomp van hout. Zo niet zijn klompen. Zijn klompen hadden een leren bovenkant. Het waren klompen die de binnenschippers droegen. Hij had ze in Puttershoek gekocht, bij een parlevinker en hij poetste ze met zwart schoensmeer, soms met leervet.

Hij was er zuinig op. De binnenkant was hoogglanzend gepolijst door de wollen sokken. Als er een scheurtje in kwam, repareerde hij ze met een metalen bandje met kleine ijzeren puntjes. Reparatiemateriaal voor klompen dat al lang niet meer te koop is. Ook gebruikte hij rubber zooltjes die je normaal onder schoenen plakt. Hij lijmde ze en gebruikte ook wat kleine spijkertjes. Uiteindelijk hielp het allemaal niet meer. Het hout werd zacht en er kwam houtworm in; houtworm houdt van zacht en vochtig hout.

Mijn vader droeg zijn klompen altijd als hij iets in de moestuin ging doen. In het schuurtje gingen de leren schoenen uit en stapte hij in de klompen. Als kind ging ik mee en ‘verstopte’ me onder de spruitkolen. Die kregen een soort kruin, omdat de onderste spruiten waren geplukt en de onderste bladen verwijderd en de top gewoon doorgroeide. Mijn vader zag me niet en stapte met zijn klompen dan ‘per ongeluk’ op mijn been. En waarom ik dit allemaal nog weet? Ik was het allemaal vergeten totdat ik op een bepaald moment de klompen tegenkwam. Daarom heb ik ze bewaard en zal dat nog lang doen…”

www.mariusboender.nl

Uitvaartverzorger Zuylen heeft als eerste begraafplaats in Nederland als proef een enkele capella geplaatst. Een Capella is een ‘gebouwtje’ met twee nissen voor asbestemming en een gedenkruimte, afgesloten met een glazen deurtje. De nis in het midden is een zogenoemde intieme ruimte, waarin voorwerpen zoals een gedicht, tekeningen of foto’s kunnen worden geplaatst. Het bleek een gewaardeerde aanvulling te zijn op de reeks bestaande mogelijkheden van gedenken. Inmiddels staan er tientallen. Info: www.zuylen.nl

Deel op:

Laat een reactie achter

dima