Eigenlijk weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen. Exact 4,5 jaar geleden verraste je vriend en vijand, en waarschijnlijk jezelf nog wel het meest, door één dag voor je 58e verjaardag niet meer wakker te worden. Gewoon zomaar! ‘Ik ga vroeg slapen, dan ben ik morgen fit om al die boodschappen te doen’, zei je nog…

Het moment dat ik die nacht om 02.30 uur slaapdronken de telefoon opnam en hoorde wat er was gebeurd, staat me nog helder voor ogen. Zittend in bed, Nicole die slaperig opkeek toen ik de telefoon had neergelegd. ‘Dat was je broer… Je moeder is dood…’ Onwerkelijk dichtbij en bijna tastbaar. Zelfs na al die jaren nog. Net als de week die volgde met alle zware, verdrietige, maar toch ook mooie momenten.

Schoonmoeders zijn bijna traditiegetrouw onderwerp van spot en grappen. Je zou ze beter kwijt dan rijk zijn. Nou, absolute onzin! Ik zal dan wel geluk hebben gehad, maar ik had je graag nog vele jaren in ons leven gehad. In levenden lijve welteverstaan want uit ons leven verdwenen ben je zeker niet!

Hoewel ik je stem al die tijd niet heb gehoord en jou niet heb gezien, voel ik toch de behoefte om je te laten weten dat je nog steeds bij ons bent. Je kent mij – en je eigen dochter nog veel beter. Zowel Nicole als ik hebben weinig, zeg maar niets, met ‘een leven na de dood’ of zoiets. Maar ik denk dat ik je wel blij en trots kan maken door te zeggen dat je in je kleindochters Malon en Floor voortleeft. Het meest sprekende voorbeeld is denk ik wel dat het twee ‘echte dames’ zijn geworden. Net als oma Trees was…

Natuurlijk hebben we het nog vaak over je. Soms, als we herinneringen ophalen, als we je toevallig op een foto voorbij zien komen of op bijzondere dagen. Maar ook als ik wandelend met de hond ineens muziek hoor die me aan jou herinnert. Soms met een lach, vaak ook nog met een traan. Maar je komt ook regelmatig voorbij als we het karakter en het gedrag van onze dochters weer eens doornemen.

Als moeder weet je zelf als geen ander hoe je kinderen je soms kunnen verbazen in hun doen en laten. Geloof me, dat is bij Malon en Floor niet anders! Karaktertrekken waarvan je denkt: van wie hebben ze dat? Het is echt opmerkelijk hoe vaak we bij die ‘analyse’ toch weer bij jou uitkomen.

Misschien wel het mooiste compliment dat ik je zeker niet wil onthouden, is dat je niet alleen in het ‘onderbewustzijn’ van Malon en Floor voortleeft. Zonder dat het vervelend is of dat ze zich er erg verdrietig onder voelen, hebben ze het nog vaak over je. Terwijl je toch al ruim de helft van hun leven niet meer lijfelijk bij ons bent. Zoals eerder deze week toen ik Floor naar bed bracht. Zomaar ineens zei ze: ‘Ik mis oma Trees soms nog wel hoor.’ En dan zeg ik met een brok in mijn keel: ‘Dat doen we allemaal, lieverd…’

Je schoonzoon
Geert

Deel op:

Laat een reactie achter

dima