Ik kijk naar je gezicht
terwijl je ligt te slapen.
Ik volg elke lijn,
waarom?, vraag ik me af.
Jij wordt niet oud.
Ik luister naar je adem.
Een kus op je wang
en ik zeg je gedag.

Radeloos
Gevangen
Die oorverdovende stilte
als ik me omdraai en ga.

Ik pak je hand,
of wat daarvan over is.
Je blik vangt de mijne,
je lacht.
We verstaan elkaar
in de stilte die om ons is.
Verankerd in tijd,
klaar voor de nacht.

Tot morgenavond, pap.
Tot er niks meer te zeggen valt.
Bang voor dat ene moment:
die dag die geen morgen meer kent.

Ik blijf naar je kijken,
terwijl jij alweer slaapt.
Ik lijk met de dag
meer op jou.
Je vloeit door mijn bloed,
wij zijn deel van elkaar.
Ik fluister ‘tot morgen’,
voor de allerlaatste keer

Radeloos
Gevangen
Die oorverdovende stilte
als ik me omdraai en ga.

Tot morgenavond, pap.
Tot er niks meer te zeggen valt.
Bang voor dat ene moment:
die dag die geen morgen meer kent.

Esther

Deel op:

Laat een reactie achter

dima