Als ik eraan denk, is het voor mij nog steeds alsof het gisteren is gebeurd. Ik liep van de lagere school tussen de middag naar huis. In het warme augustuszonnetje wandelde ik opgewekt en onbevangen het zandpad op. Nog maar net op weg, zag ik dat papa me tegemoet liep. Dat deed hij anders nooit. Ik zag en voelde dat er iets bijzonders aan de hand was. Hoe het ging weet ik niet meer, maar hij vertelde me dat je dood was. Ik zie ons nog samen op dat zandpad staan, beiden met tranen in de ogen.

De dagen die volgden waren prachtig. Wij waren nog niet zo lang terug na vijf jaar Curacao. Gelukkig ben je daar nog een lange tijd bij ons geweest, anders had ik je niet zo goed gekend. Door jouw overlijden waren we veel in Rotterdam en genoot ik van de warmte en gezelligheid van alle familie. Ik leerde mijn ooms en tantes en neven en nichten kennen. Dat voelde vertrouwd, terwijl het voor mij als negenjarige ook een eerste bewuste kennismaking was. Papa en mama lieten ons vrij om naar jou te kijken toen je in de kist lag. De familie vond het maar niets. Ik wilde je graag zien en vond dat best spannend. Toen ik op m’n tenen over de rand van de kist keek, zag ik je liggen. Ik was opgelucht. Het leek gewoon of je sliep.

Ook de dag van de uitvaart herinner ik me nog goed. Tijdens de crematieplechtigheid werd er prachtige muziek van Bach gespeeld en papa sprak heel mooi. Wat was ik trots op hem. Jaren later, toen ik in Amerika woonde, hoorde ik die muziek weer. Ik vroeg aan papa of dat dezelfde muziek was. Dat bleek zo te zijn en ik was onder de indruk. Zo diep dragen we herinneringen kennelijk met ons mee. Wat ik niet zo leuk vond tijdens de plechtigheid was het moment waarop ik ervan overtuigd was dat jij op de deksel zou kloppen om te zeggen dat je wakker was en er graag uit wilde. Dood was voor mij nog niet helemaal dood. Je was mijn opa en je hoorde er gewoon te zijn.

Ruim veertig jaar later herinner ik me alles nog als de dag van gisteren. Jij was zo’n fijne, hartelijke opa. Ik mocht op je schoot hardop lezen uit een boek om zinnen te oefenen met een komma erin. Je rook zo lekker, vooral als je een sigaar had opgestoken. Ik zie nog het gouden ringetje om je pink. Opa, wat was je lief! Ik zag het meteen toen we je ophaalden van het vliegveld op Curacao. En liefde, jouw liefde, dat weet ik nu heel zeker, is echt onuitwisbaar. Ik voel ‘m nog steeds, even warm en geborgen als altijd, als ik aan je denk. Ik draag je in mijn hart.

Je kleindochter,
Petra van Eldik – Neleman

Deel op:

Laat een reactie achter

dima