Alle zes waren ze op het muziekfestival Festyland in Volkel, die avond van zaterdag 18 oktober 2008. Vader en moeder De Groot en hun vier kinderen. Het was een geweldig feest. Zoon Thijs (23) liep die nacht met zijn vriendin aan de hand naar de boerderij van zijn ouders. Achter hen doemde een witte bestelbus op. De chauffeur ervan zou later in de rechtbank verklaren dat hij alleen een wit petje had gezien.

Nee, geen bitterheid bij vader en moeder De Groot die vier jaar geleden hun zoon Thijs verloren door een dronken automobilist. Of toch? Zodra het gaat over de dader, de inmiddels 43-jarige eigenaar van een winkel in hun dorp, verstrakken de gezichten: ‘We zien hem regelmatig op de fiets, of in zijn zaak staan. Dat doet ongelooflijk veel pijn’, zegt vader Adrie de Groot. Strafrecht stelt niets voor in Nederland, zeggen ze beiden. ‘Ze hadden hem net zo goed meteen kunnen laten lopen. Twee weken nadat hij de gevangenis in ging, kregen we al een brief van justitie dat hij op weekendverlof mocht. Niet te verdragen, zo’n besluit. Het zou ons rust geven, als hij met zijn zaak vertrekt hier. Voor ons is het een hard gelag om hem telkens weer tegen te komen.’

Een rampzalige nacht
Die nacht in oktober, vier jaar geleden, zullen ze allebei nooit vergeten. Een prachtige avond die eindigt in een drama dat de rest van het leven van het gezin heeft veranderd. Thijs wordt, als hij samen met zijn vriendin terug naar huis loopt, geschept door een dronken bestuurder in een witte bestelbus. Hij komt met een enorme smak met zijn hoofd op de motorkap van de bus terecht. Broer Martijn fietst, zodra hij het nieuws hoort, naar de rampplek. Broer Edwin is er dan al en ziet hoe Thijs gereanimeerd wordt. In het Radboud ziekenhuis in Nijmegen komt rond vijf uur in de morgen de rampzalige tijding, dat Thijs gestorven is.

Voetbal en varkens
Thijs had net een paar maanden het fokzeugenbedrijf overgenomen toen hij werd doodgereden. Hij had het helemaal met voetbal en met varkens. Je zag, dat was zijn lust en zijn leven. En dan ineens, door zo’n stom ongeluk met een dronken bestuurder, is zo’n jongen weg. Dit had niet gehoeven, niet gemogen, denk je dan.’ Vader De Groot snikt. Droogt zijn tranen en vermant zich: ‘Zijn afscheid is uiteindelijk veel grootser geworden dan we aanvankelijk wilden. Vooral zijn oudste broer Martijn spande zich daarvoor in. Het werd een dienst hier thuis in de schuur met wel duizend mensen. Een vriend reed hem op de tractor naar het kerkhof. En met zijn allen stopten we op de plek waar hij die nacht werd doodgereden. De omvang en de intensiteit van dat afscheid hebben ons enorm geholpen. Twee maanden lang stonden er elke dag mensen op de stoep. Zijn vrienden zijn hier wel een week lang in huis geweest. Er kwamen mensen met een verdrietig verhaal, waar we eerder niets van wisten.’

Confrontatie
Leny de Groot zegt het vooral moeilijk te hebben als ze naar een feestje moet. ‘Vakantie, dat lukt ons al wel. Maar op die feestjes tref je bekenden. Die beginnen dan over het ongeluk.’ Haar man Adrie (56) tuurt de verte in: ‘Dat is niet altijd gemakkelijk voor ons. Terwijl die mensen dat goed bedoelen. We hebben allebei wel ervaren dat je anderen vaak helpt door je verhaal te vertellen.’ Leny heeft een tijdje buiten het dorp haar boodschappen gedaan, om maar geen bekenden tegen te komen. Confrontaties blijven soms ingewikkeld, beseft ze.

Dronken achter het stuur
Voor de rechtbank vertelt de chauffeur, een inwoner van Boekel, dat een tegemoetkomende taxi hem verblind zou hebben. De man kwam ook van het festival en had drie keer meer alcohol in zijn bloed dan wettelijk toegestaan. In 2006 was hij al aangehouden wegens rijden onder invloed. De politie hoorde van zijn partner dat alcohol en autorijden al jaren een bron van ruzie was in hun relatie. Na een eis van drie jaar kreeg hij een gevangenisstraf van achttien maanden, waarvan negen voorwaardelijk en vier jaar ontzegging van de rijbevoegdheid. Zijn advocaat verklaarde dat ‘zijn cliënt inderdaad dronken achter het stuur zat, maar wel normaal gereden had.’ Bovendien had hij spijt betoond en een ‘excuusbrief’ aan de familie De Groot gestuurd. Adrie en Leny blijven er moeite mee hebben dat de dader in hetzelfde dorp woont. ‘Als die zaak nu maar ergens anders stond’, zeggen ze.

Herinneren
Het allermoeilijkste vond ik het moment waarop de kist dicht ging en Thijs het huis uit werd gereden’, zegt Adrie plotseling. Leny: ‘Je kijkt er als moeder toch anders tegenaan, dat voelen we allebei. Ik zet elke ochtend als ik opsta, rond kwart over zes, twee kaarsjes bij de foto van Thijs in de keuken. Dat is hier standaard, dat blijft voor altijd zo. Met de gemeente hebben we een beetje gekibbeld over het monumentje ter ere van Thijs op de plek van het ongeluk. Nu zijn ze op het gemeentehuis akkoord dat het vijf jaar mag blijven. En dan zal de licentie wel verlengd worden. Met de kerk hebben de twee niet veel: ‘We zijn weliswaar katholiek opgegroeid, maar we hebben totaal geen steun geput uit ons geloof. Dat is sinds het ongeluk nog sterker naar de achtergrond verdrongen. We wilden ook geen dienst in de kerk, omdat zo’n pastoor allemaal strenge regeltjes stelt. Terwijl wij het juist heel fijn vonden, de manier waarop alle vrienden het afscheid van Thijs vorm gaven.’

Rouwverwerking
Moeder Leny (56) vertelt hoe ze ongeveer twee jaar geleden de weg vooruit weer vond. ‘De uitvaartonderneming hier vroeg me om op een bijeenkomst over rouw en verlies mijn verhaal te komen vertellen. Ik heb er een week over gepiekerd, maar heb het ten slotte toch gedaan. Het heeft me veel rust gegeven, ook nadien.’ Leny vertelde tijdens die bijeenkomst over haar gevoel, over de pijn die verzacht werd door alle mensen die langskwamen. Hoe zoon Edwin op school een stapje terug moest doen, omdat hij zich niet meer kon concentreren. Hoe ze aanvankelijk elke week Thijs’ bed verschoonde, en nu wekelijks het graf netjes maakt. Op die manier heeft ze het gevoel toch nog wat voor Thijs te kunnen doen: ‘Ik was vroeger voor crematie, maar toen ik besefte dat er dan alleen maar as overblijft, kozen we voor een plek waar je naartoe kunt als je dat wilt. Ook zijn verjaardag vergeten we nooit. Dan nodigen we iedereen uit die iets voor Thijs heeft betekend.’

Een rauwe donder
Samen hebben ze sinds de fatale nacht veel gewandeld, afleiding gezocht. Dan praatten ze over de laatste biggen die Thijs ter wereld hielp. Thijs, een beetje een rauwe donder, maar oh zo precies als het op de verzorging van zijn varkens aan kwam. Sinds zijn veertiende hielp hij al mee in de stal. Hij had het in loondienst geprobeerd bij de grootste varkensboer van de streek, die nog regelmatig bij de familie De Groot over de vloer komt. Maar Thijs wilde zelfstandig zijn en dat kon in het bedrijf van zijn ouders. Op die laatste avond had hij alle varkens nog verzorgd.
De varkensstal is verhuurd, want Adrie kon er niet meer zijn. Eind dit jaar is het over met de stal. ‘We zien wel wat we ermee doen. De jongens zullen wel wat weten. Voor ons is geld niet zo belangrijk meer. We maken ons niet meer snel druk om kleine dingen. In elk geval niet meer zoals vroeger. Toen investeerden we alles in de fokzeugen. Nu is de boerderij verbouwd en hebben we alle twee onze handen vol aan de zorgboerderij die we nu runnen. Op een stoel zittend vind je ons bijna nooit, en dat is maar goed ook. Daar ga je maar van piekeren.’

Nog drie kinderen
Beiden lezen ze tegenwoordig de overlijdensberichten in de krant. ‘Dat deden we vroeger nooit. Jonge mensen, die door een ongeval of door ziekte uit het leven weggerukt zijn, daar lees je dan nog een keertje extra overheen.’ Toch merken ze dat het verdriet slijt. Heel langzaam gaat het beter met hen. ‘Dat komt doordat het leven verder gaat. Verder móet. Vergeten zullen we Thijs nooit van ons leven. Dat zouden we ook niet willen. Maar, we hebben nóg drie kinderen. En samen met hen gaan we verder.’
Dochter Ellen (26) woont inmiddels samen met haar vriend, die twee jaar geleden een zwangere zus verloor door een hersenbloeding. Leny: ‘Mooi om te zien hoe zij, beiden toch al getekend door intens verdriet, van het leven genieten. Ook met de zoons Edwin (22) en Martijn (29) gaat het relatief goed. Martijn heeft veel moeite met de in zijn ogen veel te lichte straf voor de veroorzaker van het ongeluk. Hij zegt daarover: ‘Ik zie hem wel eens in de kroeg. Dat vind ik heel lastig. Ik ben ook anders tegen het leven aan gaan kijken. Ben wat rechtstreekser dan vroeger. In sommige dingen ben ik zachtaardiger, maar in andere dingen ben ik veel harder geworden.’

Voldoening
Niemand zal Thijs ooit vergeten. Zijn vrienden komen nog allemaal hier over de vloer’, zegt Leny, die sinds kort in Grave bij een uitvaartcentrum aan de slag is. ‘Sinds het afscheid van Thijs wilde ik zoiets doen. Ik merk dat me dat heel erg helpt, rust geeft. Ik heb nu zes uitvaarten begeleid, de overledenen verzorgd. Ik voel hetzelfde als veel mensen op zo’n uitvaart. En dan rijd ik met iets van een voldaan gevoel weer naar huis. Het is goed voor me.’
Elk jaar, rond half oktober, komen duizenden jongeren opnieuw naar festival
Festyland, waar de in dit deel van Brabant beroemde band BZB sinds het ongeval met Thijs elk jaar speciaal voor hem het lied Echte Vrienden aanheft. Adrie: ‘Ik zou dit jaar best even willen gaan kijken.’ Leny: ‘Ik ga in geen geval.’ Leny heeft een fotootje van Thijs aan een gouden kettinkje om haar hals. Ze kijkt heel beslist wanneer ze zegt: ‘Ik doe nooit meer iets met tegenzin. Door wat er gebeurd is, ben ik meer mijn hart gaan volgen.’

Tekst Rien van der Steen – Fotografie Jasper Bosman

 

 

Deel op:

Laat een reactie achter

dima